Acoustic Guitar, bow!

April 10, 2010 2 comments

Dear Ate Mabz,

Hindi ko na matandaan kung saan ko nabasa pero ang sabi dun, ang tunay daw na sukatan ng kagandahan ng isang awitin e kapag ang orihinal na areglo nito ay nailagay sa acoustic guitar pero maganda pa rin itong pakinggan. Parang ganito: kumuha ka ng isang kanta na kumpleto sa mga instrumento ang pagkaka-record tapos ang iwan mo lang na instrumento ay ang gitara. Kapag kaaya-aya pa rin itong pakinggan, ang ibig sabihin nito ay hindi yung arrangement ang nagpaganda sa kanya kundi yung awitin mismo. Pinauso na ito ng MYMP at ni Paolo Santos. At sa bawat inuman na may baong gitara, kasama na rin itong pulutan ng mga magkakaibigan.

Wala lang. Marami kasi akong naaalala ngayon lalo na’t sinisimulan ko ang liham ko na may nakasaksak na namang headset sa aking tenga. Boyce Avenue ang pinagti-tripan ko ngayon. Rendition ng iba’t-ibang kanta sa saliw ng acoustic na gitara ang gimik nila. Magandang pakinggan. Paulit-ulit na nga etong Keep Bleeding na orihinal na kinanta ni Leona Lewis pero okay lang. Mood setter ika nga. Sa saliw naman talaga ng musika, may mga nabubuhay na nasa loob natin na akala natin ay wala na.

Pero ayaw ko munang maging madrama. Minsang nagko-computer kasi ako, binuksan ko etong Atbp na blagabag ko. Check lang. Kaso nung mag-CR ako, nakita ito ng pinsan kong nakiupo bigla sa harap ng PC ko. Babasahin lang daw nya. So sige. Hindi naman nya itinanong kung sino ang nagsulat. Ready naman kasi akong sabihin na barkada ko lang ang may gawa.

Napaka-bitter naman daw ng tema, sabay tumayo sya. Okay. Wala naman dung problema. Pinatay ko na ang PC sabay nakakita ako ng gitara.

Tanda ko pa noong high-school pa lamang ako. Uwido ang naging pag-aaral ko nang pag-gigitara. Hawak ang lumang gitara na medyo tunog lata, tiniyaga kong pag-aralan ang mga tipa sa pamamagitan ng mga magasin. May chord chart kasi yun sa centerfold. Nung tumagal, Songhits na ang kaharap ko – yung makapal na libro na may 1,001 atang mga awitin. Ilang libong oras din yata ang nagugol ko sa paggi-gitara at hindi biro ang kalyong tumubo sa aking mga daliri. Masakit sa una pero enjoy ka. Kahit sa tambayan sa tabing kalsada e kasa-kasama namin ito at minsan na din akong nangarap na maging parte ng isang sikat na banda.

Huwag na nating pag-usapan kung nakapag-compose ako ng sariling awitin. Merong ilan pero hindi talaga ako ipinanganak na mang-aawit. Minsan nga, natugtog ako habang nakanta, sabi sa akin ng mga alaskador kong barkada e mas mabuti pa daw na pagtugtog na lamang ang intindihin ko. Noong sila naman ang kumakanta, sabi ko namang mas mabuting mag-aral na lamang silang mag-silindro o mag-harmonica.

Sinabi ni Irving Berlin, “The song is ended, but the melody lingers on.” Madaming interpretasyon sa sinabi nyang ito pero para sa akin, ganito ang epekto ng mga awiting hinipuan na tayo, I mean, na-touch tayo. Hindi lang LSS o last song syndrome ang sinasabi ko ha. Nariyan yung mga alaala na nakatanim na sa isipan, mga sugat na nag-iwan ng peklat, o mga sandaling pilit ibinabaon sa isang sikretong lugar ng ating nararamdaman. Ang tunay na melody ay yung ‘ispirito’ ng kanta. Kaya gawin mo man itong acoustic o i-hum mo na lang habang naliligo ka, para sa yo, nananatili pa rin ang kanyang ganda.

Pero hindi ako nagda-drama ha. Melancholic lang hehehehe. Ang acoustic na kanta kasi e parang ex-GF mo na walang make-up sa umaga; o kaya e yung pagkatapos nyong mag-meryenda e wala pang tutbras pero halikan na. Uminom naman muna kayo ng tubig hehehehe. Para din siyang pagpunas sa pawis pagkatapos mag-swimming (joke!), o kaya e yung pagtawang hindi pigil kaya sa halip na “hi! hi! hi! hi!” e “ha! ha! ha!”na parang lalabas na ang bituka. Walang arte, ika nga. Tunog lamang ng kwardas ang maririnig at ang boses ng mang-aawit. . .

So iyon. Tapusin ko na muna itong liham kong ito ha. Tutugtugan sana kita kaso basag na ang aking gitara. Next time. Mahal nga lang ang aking talent fee, hehehehe.

Salamat muli,

Bitter Ocampo

Advertisements
Categories: Uncategorized

Alone again, naturally

March 30, 2010 12 comments

Dear Ate Mabz,

Marahil ay nagtataka ka dahil sa matagal-tagal ding panahon, ngayon lamang ako muling sumulat sa yo. Sinadya ko po yun. Hindi naman talaga masasabing super busy ako at madami-dami din naman akong free time na maituturing. Katulad kagabi, alas-dos na ako natulog kasi nanood pa ako ng “No Country for Old Men” at Season 12 ng “The Simpsons.” Iniiwasan ko lamang sigurong mag-drama. Sa ngayon kasi, dahil halos wala pa din namang nagbabago sa aking buhay – single pa din ako at lalo pa ngang naging mas cute – halos ganoon pa din ang aking naisusulat.

Kunsabagay, yun naman talaga ang ating pinag-usapan di ba? Yung tipong kapag masyado nang mabigat ang stress sa ating buhay, mas mabuti nang magsulat ka sa blog kesa mahuli ka ng kapit-bahay mong nagsasalitang mag-isa, o kaya ay tumatawa.

Naalala ko tuloy yung format ngayon ng mga radio programs. Ganoong-ganoon di ba. Magpapatugtog ng love song para mapaiyak ka. Pagkatapos, papasok ang pre-recorded na joke time at mapipilitan kang tumawa. Sabay pasok ng DJ na mang-ookray sa may problemang caller. Nakakaloka. Kaya hindi na ako nakikinig ng radyo eh. Kelangan pa bang i-memorize yan? May ganown! EEEnergy…

Saka mas okay na eto kesa dun sa ipinayo ko sa yo nung may problema ka. Di ba sabi ko magkulong ka na lang sa kwarto: patay ang ilaw, nakikinig sa mga love songs at may matalas na blade sa tabi. Hehehehe! Ganun talaga ang buhay, parang life. Kung maaari nga lang magpakamatay tapos alam mong ikaw ay muling mabubuhay, madami na siguro ang nagpatiwakal.

Hayz! Umuugong ngayon sa tenga ko ang rendition ni Vonda Shepard ng Alone Again (Naturally). Sa totoo lang, hindi dapat ako nakikinig sa mga awiting katulad nito. Alone na nga e naturally pa. Pero nasa isip ko naman e ayus lang na paminsan-minsan e mag-senti din naman ako para maramdaman ko na isa pa din pala akong tao.

Bakit kaya yung iba ang dali-dali para sa kanila ang mag-move on? Bakit kaya napakadali sa kanilang ipakita na bale-wala lamang ang mga nangyari? Pusong mamon lang siguro talaga tayo. O kaya naman, baka ayaw lamang nilang ipakita na nasasaktan din sila, na nagdurusa din sila, o nagsasawa na din sila sa kaka-drama.

ASA! Asosasyon ng mga Sawing Akala e minahal sila.

Alam mo ba na ayon sa files ko, pang-walo na dapat itong entry o liham ko para sa yo. Yung iba, hindi ko naman binura. Mas pinili ko lamang na huwag ipabasa. Lumipas nga ang Valentine’s Day na kunwari ako lamang ay deadma. Walang date, walang gastos, walang hassle, walang niregaluhan, walang kahawak-kamay. Natural, alone again.

Ipinaliwanag ko lang naman sa entry kong yun kung ano ba ang pag-ibig para sa akin. Hindi ko alam kung sasang-ayon ka pero para sa akin kasi, ang pag-ibig ay isang tahanang uuwian. Yes. Yung tipo bang kapag pagod ka na sa pakikihamok sa mapaglarong mundo at malupit na reyalidad ng buhay, sya yung tipong pwede mong uwian. Doon, pwede kang mag-recharge, ipakita ang iyong takot, isaboses ang iyong agam-agam at iba pa. Pwede mong tanggalin ang iyong helmet o maskara at ibaba ang iyong depensa. Kapag kasi sumabak na naman sa digmaan ng pang araw-araw na buhay, kelangan mo na namang maging matibay. Career wise, alam naman nating kailangan e matapang ka. Sa pag-ibig dapat ganoon din ba?

Alam mo ba ipinaliwanag ko na kay Ex yun. Hindi ko alam kung kanyang naintindihan o nakita nya lamang yun bilang aking kahinaan. Kung anuman. Payuhan mo na lang ako kung mali ang pagtingin ko sa mga bagay na ito. Ano ba para sa yo ang pag-ibig? At para naman sa mga taong hindi pinag-isipan ang depinisyon nito, eto ang tanong ko: Alam mo ba kung ano ang pag-ibig?

Naglilinis ako ngayon ng kwarto. Uunahin ko sa maliit na espasyong ito ang konsepto ng pag-move on. Hoy! Hindi lang naman ako ngayon maglilinis ng kwarto ha. Symbolical gesture lamang ito. Kanina nga, tuluyan ko nang binura ang number nya sa cellphone ko. Ang mali ko lamang, binasa ko muna messages niya bago ko ito tuluyang binura. Kaya eto, sa halip na tapos na ako, nagtititipa na naman ako at sumusulat sa yo.

Alam ko naka-move on na sya. Siya yung tipo ng babae na mas mataas ang utak kesa sa puso. Siya yung tipo na mas mataas ang pangarap kesa sa kanyang kakayanan. Ako naman daw yung may potensyal na ayaw gumalaw. Ano ang gagawin ko? Simple lang akong tao at simple lamang din ang mga pangarap ko. Syempre may pangarap din ako pero kahit wala pa akong sariling pamilya, alam ko na sila na ang mas prayoridad ko.

Hayayay! Kahit pala super compatible kayo at hindi naman “handa” ang isa, wala ding mangyayari. Magkaiba kasi ang direksyong gusto nyong patunguhan. Sabi nga ng kaibigan ko, trial and error daw ang pakikipag-relasyon. E di error na nga ang nangyari.

At least… umibig ako.

Makapaglinis na nga lang uli ng kwarto.

Salamat,

Bitter Ocampo

Categories: Uncategorized

R U SURE U WNT 2 DEL ALL MSGS?

January 21, 2010 8 comments

Dear Ate Mabz,

Magandang araw! Matagal-tagal ding panahon bago ako nakapagsulat sa yo ah. Alam mo na, medyo abala sa paghahanap ng raket.

Kumusta naman ang mga hinagpis mo sa puso? Yung mga mala-Judy Ann Santos mong tele-novela? Normal lang yan. Ang drama daw kasi e parte na ng buhay. Tingnan mo ako, single pero hindi masasabing kumpletong masaya. Syempre palagi namang may kulang. Nabiyayaan man ako ng kakisigan o simpleng kapal ng mukha, may panahon pa din na naghahanap ako ng balikat na madadantayan.

Ilang araw na din akong puyat at tila naghuhukay ng oras tuwing gabi. Kung bakit naman kasi mas masarap magtambay kung kalian madilim na. Sabi mo nga, para na tuloy akong bampira. Pero correction please, mas lamang ako sa paligo kay Edward ng Twilight kasi hindi naman talaga naliligo sina Drakula.

Alam mo, ilang araw na din akong nagbabalak na manood ng pelikula. Maganda daw yung Avatar at inaabangan ko din yung Legion. Medyo nadismaya ako sa “2012.” Noong Christmas vacation, nadamay ako sa panonood ng aking nanay ng halikan ni Pareng Lloyd at Kumareng Lucky. Kasama pa ang sikat na artista mula sa mayamang angkan na “V.” Sino pa e di si Ate Vi. Biruin mo, sikat talaga pamilya nila. Nadyan si Michael V., Gary V., at ang paborito ng mga bata, si Jolly V.

Nung isang araw, habang nagbubura ako ng mga mensahe sa aking modelong 3310, nabasa ko na may ilan pa pala akong txts na itinatago. Napangiti lang ako kasi tanda ko pa noon (at malamang marami pa rin ang gumagawa ngayon), dahil limitado ang memorya ng mga cellphone or trip lang, isinusulat nung iba sa isang notebook yung may magagandang mga mensahe. Gawaing high school daw yun pero wag ka, may kilala akong post-graduate na e nangongolekta pa ng ganun.

Pero madami ka din namang matutunan sa SMS. Nariyan yung pagtitipid para bukas may pang-unli ka. Nariyan yung pagtatago ng cell at baka mabasa ng iba. At nariyan din yung kunwari wrong send, pero dun naman sa taong yun talaga ipinadala.

May mga mensahe din na bukod sa maganda e nakakatuwa pa. Katulad ng:

“Kng ti2ngnan nga nman, lhat tau gus2ng mapunta sa langit… pro wlang gus2ng mauna.”

“Wag kng matakot na nde maayos ang lhat ng gulo sa buhay mo… Malay mo, ginugulo lng tlaga pra umayos k.”

“Paano kng tamad na aqng tamarin… e d ang sipag ko na nun… Ayoko nun… Naka2tamad.”

At ang bagay syempre sa ating dalawa, Ate Mabz, “Kung kasalanan man ang maging kaakit-akit, wala na akong lugar sa langit.”

Meron din namang mga text na sinasadya mong itago kasi may sentimental value ika nga. Yung simpleng “Miss u,” “K ingat,” at “Hav fun baby” e hinding-hindi mabura. Maiiksi ang mga ito pero oras na mabasa, bumabaha ng emosyon at alaala.

Kung tutuusin, wala namang reply na maituturing na masakit. Mas mahirap pa nga yung ignore mode ang treatment sa yo. Yung tipong galit ka na o nagmamakaawa na e dedma lang sya. At pagdating naman sa load, aaminin ko ang tipid ko. Wala naman kasing nagtetext gaano lalo na’t may FB, FS, YM, ICQ, email at kung anu-ano pa. At sakop na rin ng mga ito pati ang sa tawag.

Magbubura ako mamaya ng mga mensahe sa aking cell. Madami-dami din yun. Kaya lang naman ako nagtatagal e kasi minsan iniisa-isa ko pa. Sabi nung kakilala ko, sana daw ganun din kadali ang paglimot. Yung tipong are you sure you want to delete messages at pagka-press mo ng yes, poofff, wala na pati alaala. Pero at least makakatulong yun kasi hindi mo na nga mababasa. Wala ka nang babalikan pa.

Sabi nga ni Sylvia Robinson, isang mang-aawit, “Some think it’s holding on that makes one strong; sometimes it’s letting go.” Naka-let go ka na ba? Nakapag-move on ka na ba sa isang maiksing pagkakataon na nagdulot ng sakit mula sa isang tila napakahabang kabanata? Naalala ko tuloy yung kakilala ko. Ayaw na daw niya kasing maging malungkot. Nakakapagod din di ba.

Ako, wag mo na akong tanungin dahil hindi kita kayang sagutin. Ite-text ko na lang sa yo kapag ready na ako.

Hanggang sa susunod,

Bitter Ocampo

Categories: Uncategorized

Alak at musika

January 3, 2010 1 comment

Dear Ate Mabz,
Huli man ang pagbati ko e tanggapin mo na rin. Ganoon na rin po sa mga paminsan-minsan ay napapadaan sa pahinang ito. Maligayang Pasko sa inyo at Manigong Bagong Taon!

Naging mahaba ang holiday ko. Kahapon nga, sinabi ko sa kaibigan ko na kailangan ko na nang bakasyon sa aking Christmas vacation. Paano ba naman, halos araw-araw ay may nagyayaya ng inuman.

Noong una, ang hirap tumanggi. Minsan lang kasi magkita-kita ang mga barkada. Pero nitong mga nagdaang araw, mas masarap pang manood na lang ng mga piniratang DVD. Iwas tawag sa “uwak” at sakit ng ulo sa umaga.

Hindi naman ako malakas mag-inom. Tama lang… yung tipong hindi titigil nang walang tama. Ilabas na ang Matador, lambanog o San Mig Light. Wag Red Horse ha. Naninipa ang kumag na yun oras na tumayo ka. Kailangang may “paa” pa ring pangkaladkad para makapag-mami o makapag-lugaw doon sa may plaza.

Alam mo, napapansin ko na sa tuwing magsusulat ako sa yo, hindi ko naiiwasang mag-senti. Kunsabagay, isa naman talaga sa dahilan kung bakit ko pinursige itong blagabag na ito ay upang makapaglabas ng mga nakatagong hinaing sa buhay. Sekondarya na lang ang pagpapa-kyut.

Isa pa sigurong dahilan ay yung ugali ko na tuwing magsusulat, kailangang may musikang nakatutok sa aking tenga. Ngayon, emo ang aking napagti-tripan; awit ni Chase Coy na Lullaby, Take Me Away at saka Never Change, saka yung sa Bright Eyes na First Day of My Life. Paulit-ulit yun ha. Mamaya, baka saulo ko na ang mga awiting eto. Mamaya, kakanta na din ako at baka yung lyrics na ang maisulat ko.

Ang galing din ng nakaimbento ng musika ano? Biruin mo, sa dinami-dami ng mga awitin sa buong mundo, patuloy pa rin ang ang mga kompositor sa paglalabas ng panibagong mga obra. At higit pa sa sigurado, may awit doon na sa tingin mo ay nababagay sa yo.

Kaya nga importante sa ating mga Pilipino ang may theme song lalo na sa magkasintahan. Imortal na nga sina Rey Valera, Vehnee Saturno, Levi Celerio at iba pa. Niyakap na rin natin sina Lionel Richie, Kenny Rogers, Air Supply at napakarami pang iba. Kayo, ano ang theme song ninyo?

Pero hindi raw naimbento ang musika ayon sa Wikimedia. Ito daw ay nadiskubre ng mga sinaunang tao. Ayon pa sa nabasa ko, masyado itong subhetiba. Kahit tinig ng palaka sa gabing tahimik ay maituturing na musika, o ang pagdaloy ng ilog sa mga bukirin habang ikaw ay nagka-kamping.

Kahit ang paghagok ng iyong asawa ay isa ring awitin. Pati halakhak nya na labas na ang bituka at balunbalunan, pag-utot, paghampas sa yong braso kapag sobra syang excited, o yung simpleng pagsigaw ng nanay mo kapag pinauuwi ka na. Lahat ito ay musika kasi mahalaga sila sa atin. Totoo naman kasi na kapag hindi ka nakaka-relate sa isang awitin, ingay lamang itong maituturing.

Kaya nga nakakatuwa tayong mga Pinoyski. Kasi, madalas, pinaghahalo natin ang dalawang ito. Ang musika at alak ay parang sina Guy at Pip; si Juday at Ryan; o si Angel Locsin at ako. Para bang hindi kumpleto ang isa kapag wala yung ka-partner nya.

Lahat naman siguro tayo ay may karanasan na mag-inom at kumanta. Sikat ang videoke, mga banda sa “bar,” o kaya yung tambay na may gitarang hawak. Basta may tugtugin kahit paano sa background. Kinukumpleto ng musika ang “drinking experience.” Isa itong masarap na pulutan; mood-setter at pang-engganyo para lumaklak pa tayo.


Kahit nag-iisa.

Pero ang alak daw ay ginagamit upang makalimot.

At ang musika ay tinutugtog upang makaalala.

Sa paghahalo nitong dalawa, kontra hindi ba?

Binuksan at naubos ko na nga pala yung dalawang Red Horse sa ref. May natira pa kasi na binili ng kapatid ko.

Sa FB (ngayon lang), nag-add ako ng babaeng hindi kakilala. Kanina OL sya. Comment ko “Tnx 4 d add.”

Sabi nya, “No prob. Cno ka nga?”

Sagot ko, “Nde mo ako kakilala. Gus2 ko lng po na at least may makita ako sa Wall ko na maganda.”

May tama na siguro ako o nadala lamang ng musika.

Nakainom,
Bitter Ocampo

Perspektiba sa FV

December 20, 2009 4 comments

Dear Ate Mabz,

Aloha! Busy ang server ng Farmville. Makailang ulit na din akong sumubok mag-harvest kaso palaging sinasabing “Saving your farm.” Anak ng teteng. Nakaka-sampu pa lang akong plot e refresh na naman ang gusto. Ilang beses na akong nag-restart ng PC. Sa totoo lang, napipikon na ako. Bukas na lamang kung hindi pa tuyo ang mga itinanim ko.

Ilan ba ang kakilala mong adik sa FV? Ako, madami. Kaya nga ako na-engganyong laruin ito kasi halos lahat at ng mga kamag-anak kong OL e may account dito. Yung mga kabarkada ko nga e natatawa. Mafia, Castle Age at Vampire Wars kasi ang trip nila. Kaya kapag tumatambay ako sa shop ng kaibigan namin, inuunahan ko na sila.

“Farmville na ngayon ang laro ng mga tunay na lalake,” sasabihin ko sa kanila, sabay bukas ng app. Syempre tatawa sila.

“Sige nga, makipag-kwentuhan kayo sa chikababe tungkol sa Poker at Mafia nyo. Tingnan ko lang kung sinong mas cute sa atin.” Tatawa uli sila

“Libreng suntok sa nguso kapag nalaman kong may Farmville din kayo ha! Kahit level 1 pa lang!” pananakot ko naman. Aba, biglang natahimik ang mga loka, sabay turuan sa isa’t-isa.

Natatandaan ko tuloy yung The Sims. Hindi ko yun paborito pero gustong-gusto ko yung aayusin ang bahay. Tipong arkitekto at interior designer na din ba. Ita-type ko yung “klaupacius” ng paulit-ulit at dadami na ang pera ko. Yehey! Pwede na akong mag-design. Pagkatapos magawa ang bahay at mailagay ang mga furnitures dito, save ko lang then tapos na ang laro ko. Ganoon din ang trip ko sa FV. Ipon ng pera nang may pambili ng Villa. Mga level 35 e aayaw na ako. Farmtown naman hehehehe.

Sabi nila, ang virtual reality daw ay ekstensyon ng tunay na buhay. Sa pamamagitan nito, nakakapag-interact tayo hindi lamang sa software kundi ganoon na din sa iba’t-ibang mga taong gumagamit nito. Parang pelikula, hango sa tunay na buhay. Pero dito, ikaw ang bida. Syempre, ikaw din kasi ang direktor, prodyuser, make-up artist, camera man at iba pa.

Saan ko nga ba nabasa yung ang sentro daw ng kalawakan ay “ikaw” mismo? Sa paningin kasi ng tao, hindi sa araw kundi sa kanya umiikot ang mundo. Totoo naman kasi na lahat ng bagay na nasa paligid mo ay base lamang sa personal mong perspektiba.

Perspektiba – yun siguro ang kaibahan o uniqueness natin sa bawat “matter” na nag-e-exist. Kunin at hugutin mo nga ang dila ng katabi mo at subukan mo: Baka ang lasa ng pritong manok para sa kanya e lasang sunog na pritong baboy para naman sa yo. Yun na nga lang, imposible natin itong malaman. Ang sigurado lang ako, magkapareho man tayo ng perspektiba, nagkakaiba pa rin tayo sa sidhi ng paniniwala, pandama o pagtingin dito.

Hayayay! Yan, sumagi na naman tuloy sa isip ko si EX. Siya kasi yung kauna-unahang kakilala ko na na-adik sa Farmville. Ang unang letra ng pangalan nya ay “L” so idugtong na lang natin yung EX at itago na lang natin sya sa pangalang “Lex.” Parang Lex Luthor ah, mortal na kaaway ni Superman. Pero Lex Luthor naman talaga sya ng buhay ko. Para kasi syang may dalang kryptonite kapag naaalala ko sya – nanghihina ako. Lalo na yung mga panahon na sweet pa kami. Ako pa naman e Superman on the outside, pero Carebear on the inside kapag nagmahal.

Pinag-awayan na nga namin yang FV kasi minsan, namuti na ang mata ko e nagpa-farmville lang pala. Nagha-harvest daw kasi sya at nakalimutan nya ang telepono sa kwarto. Nag-war kami noon. Pakiramdam ko ipinagpalit nya ako sa isang laro. Misunderstanding ba. Siguro, isa rin ito sa mga dahilan kung bakit nag-break kami. Ako pa naman na adik sa DOTA ang hindi nakaintindi sa nicotine at caffeine na dulot ng mga computer games.

So yun, ngayon, naiintindihan ko na sya kung bakit sya adik sa FV katulad ko. Kaso tumigil na sya ng paglalaro nito.

Ngayon, alam ko na yung kelangan mong magtakda ng oras para mag-harvest kasi sayang yung oras na ginugol mo sa pagtatanim.

Ngayon, naaalala ko tuloy sya…

Ngayon na nga lang, pagdating sa nararamdaman, magkaiba na kami ng perspektiba. Ramdam ko na wala na talaga.

Lintek na FV yan at ayaw pa ding magbukas!

Sumasainyo,
Bitter Ocampo

Solo passenger

December 18, 2009 3 comments

Dear Ate Mabz,

Kanina pa ako nakatitig sa pahinang ito. Ilang buwan na din kasi akong sinusumpong ng writer’s block. Kinakabahan na nga ako. Iisa na lang kasi ang yosi kong nakatago. Sa totoo lang, sampung sigarilyo ang aking inihanda para sa gabing ito. Gusto ko na kasing sundan ng isa pang sanaysay itong munti kong proyekto. Excited ba. Dito kasi, malaya ako kahit paano.

Kanina pa din ako nakikinig ng mga tugtuging pamasko. Mood-setter ika nga. Nariyan yung kanta ni Ariel Rivera na Sana Ngayong Pasko, kay Gary V. na Pasko na Sinta ko, at yung kay pareng John Lennon na And so This is Christmas. Pero hindi din naman ako gaanong maka-relate. Wala din naman kasi akong GF at ilang Pasko na nga ba ang nakalilipas mula nang may bumati sa akin ng “Merry Christmas” na may kasamang I lab yu? Hindi ko na sasabihin. Okay lang naman sa akin na yakapin na lang ang sarili at sabihing, “Hindi yun hinahanap kasi kusa yung dumarating.” Masaya din naman kasi ang mag-isa. Una, nakakatipid ka. Pangalawa, malaya kang mag-babe watch hanggang sa lumuwa ang iyong mata.

Pero napag-uusapan na din yung kalungkutan, noong una, aaminin ko na nakakapag-senti talaga ako. Hindi pa ako nakakapanood ng sine na mag-isa. Noong nag-aaral pa ako, napilitan akong kumain ng walang kasama tuwing tanghali sa mall nung mag-summer ako sa Maynila. At ganoon pala yun. Sa dinami-dami ng tao na aking nakikita, mas sumisidhi yung pakiramdam na wala kang kasama.

Mabuti pa yung Kano, may Pinay na kasama. Mabuti pa yung mokong na yun, ang ganda ng sinasabayan na dalaga. At minsan nga, may metrosexual akong nakatabi ng table sa McDo. Text ng text. Nang dumating yung partner nya, aba e mas gwapo pa sa aming dalawa. Pa-simple pa sila e magkahawak naman ang kamay nila sa ilalim ng lamesa.

Sabi nila, ang pagiging single daw e isang choice. May nagsasabi naman na pana-panahon lang talaga. Pwede naman kasi akong magka-girlfriend kung gugustuhin ko. Ang tanong lamang e kung gugustuhin din nila.

Kaya nga eto ang pseudonym ko. Bukod sa may hawig naman talaga ako kay Diet, sobrang super tagal ko nang crush si Kristine my labs. Mapait nga lang ang kapalaran ko kaya hindi kami nagkikita pa. Yung Diether tuloy e naging Bitter, at yung kay Kristine Hermosa ay naging Kristine Hermosana. Hay naku… sana. Pati tuloy ako natatawa.

Alam ko naman na hindi ako nag-iisa sa ganitong pakiramdam. Noon ngang isang araw, nakasakay ako sa dyip. Wala akong nakasabay na magandang babae ha. Nagkataon lang na ang pasahero ay ako lang talaga. At mamatay mang magpatama yung drayber sa pagmamaneho, yun bang tinigilan na ata lahat ng kanto, wala talagang ibang sumakay kundi ako. Katatapos lang kasi ng tanghalian. Patay na oras, ika nga. Kakaunti din ang mga namamasada.

Pakiramdam siguro ni manong drayber e nag-iisa sya, na inabandona sya ng mundo. Napapailing na lamang ito sabay kamot sa ulo. Kasabay sa saliw ng tugtog ng Air Supply sa kanyang car stereo, napasabi tuloy si manong na, “Kapag ganito ng ganito, parang ang lungkot ng Pasko.” Sasagutin ko sana sya na “Manong, hindi ka nag-iisa!” Kaso ang daming interpretasyon nun sa iba’t-ibang konteksto. Ang punto ko lang dito, katulad ng dyip na iisa lamang ang laman, malinaw na may kulang. Para bang ng puso na meron pang malaking puwang.

Malapit na nga ang Pasko. Sa ngayon sigurado ako na kung walang himalang mangyayari, romantically e mag-isa na naman ako. Okay lang. Sanayan lang naman yun. Sabi nga ni  Marilyn Monroe e, “It’s better to be unhappy alone than unhappy with someone – so far.” Pero hindi naman ako ganoon kalungkot. May kulang lang.

Tirahin ko na nga tong yosi at mukang nalulungkot na.

As always,
Bitter Ocampo

Categories: Uncategorized Tags: , ,

Gintong tulay

December 16, 2009 4 comments

Dear Ate Mabz,

Kumusta. Katulad ng nabanggit ko sa yo, susubukan kong isulat sa mga pahinang ito ang mga saloobin, opinyon, himutok, at kung minsan ay ang mga walang kwentang bagay na madalas lumalangoy lamang sa aking isip. Hindi naman kasi ako ganon ka-expressive pagdating sa mga personal na bagay. Kadalasan nga ay itinatago ko ang mga ito at sinasabi ko na lamang na pagod na akong magkwento. Wag ka, ang hubad na katotohanan ay wala naman akong napagsasabihan. Medyo madrama rin kasi akong tao. Madami akong ka-sentihan na maaaring hindi nyo maintindihan. Isa pa, alam ko din naman sa sarili ko na may tendency akong dumaldal nang sobra at detalyado.

Naaalala ko tuloy nung ako ay highschool. Sinubukan kong magtago ng isang dyurnal. Dyurnal daw kasi lalake ako at diary naman para sa mga babae. First year ako noon. Required ang buong klase na magpasa ng talaan ng mga pangyayari sa kanilang buhay habang Christmas vacation.

Noon pa man, siguro may pagka-creative writer na talaga ako o sadya lamang tamad. Yung halos tatlong linggong entry ko kasi sa aking assignment ay nagawa ko ng isang upuan sa bisperas pa ng pasukan.

Tanda ko pa din yung maliit na libro na aking sinulatan. Kulay brown ang pabalat at ang tatak ay Golden Gate. May Golden Gate Bridge nga naman na naka-drowing sa unahan. Habang ang mga kaklase ko ay may kandado pa ang mga makukulay na dyurnal at diary, tamang lastiko lamang ang aking gamit. Ipapasa lang naman yun kay sir. Halleer!

At dahil nga nagmamadali o cramming ang aking ginawa, mababa ang nakuha kong marka. Hindi pa kasi uso ang twitter e yun na ang ginawa kong istilo. Buti na lang at analog pa lamang ang mga cellphone noon. Kung hindi baka tipong mga SMS na diskarte ang aking naipasa. “Dec. 16 — Gling kmi sa Smbng Gbi pro AM un.” “Dec. 17 – Gumcng, eat, sleep, tambay den saw my crush… in my DreAms. LOL” “Dec. 18 – Same old, same old.. pls see previous page.”

Naitanong ko tuloy sa aking sarili: Bakit nga ba nagtatala ng talambuhay ang mga tao? Ito ba ay upang panularan ang mga halimbawang kanilang nagawa? E paano kung hindi naman siya sikat kundi sikatsupoy lamang? Yun bang tipong hindi naman sya bayani o wala namang kakaiba sa kanyang buhay. Ito ba ay upang meron lamang siyang maiwanan?

Sabi kasi ng isang paham, tatlo lamang daw ang kailangang matupad ng isang lalake at pwede na syang mamatay. Una, ang magkaroon sya ng anak na lalake upang magpakalat ng kanyang lahi. Pangalawa, ang makapagtanim sya ng kahit isang puno. Ang pangatlo, ang makapagsulat ng libro. Kung titingnan ang mga ito, legacy ang dapat iwanan. Tama nga naman ito para sa isang mundong madaling makalimot at ang lahat ay panandalian.

Ngayon ko lang tuloy naisip. Malalim pala ang simbulo noong tulay sa harap ng mumurahin kong dyurnal. Kung iisipin mo kasi, ang buhay ay parang tulay. Isa itong paglalakbay upang makarating ka sa kung anumang maaaring patunguhan. Sa kabila ng pampang, hindi natin alam kung ano ang ating aabutan.

Ngunit ano nga ba ang kabuluhan ng mga nilalang na isa lamang tuldok sa kalawakan?

Hindi ko alam.

Ang alam ko lamang, narito ako. May hirap, may sarap. May tamis, may pait. May tawa, may luha. May comedy at may drama.

Mapalad siguro tayo kasi nararanasan natin ang mga bagay na ito.

Hanggang sa muli,

Bitter Ocampo

Categories: Uncategorized Tags: , ,